In Dungeon Settlers’ta, oyuncular, hareketli bir RPG zindanının tepesinde, Rimworld benzeri bir koloni inşa ediyorlar. Bu oyun, hem koloni yönetimi hem de zindan keşfi unsurlarını bir araya getirerek benzersiz bir deneyim sunuyor.
İlk kez Dungeon Settlers’ta tüm partimin yok olmasına şahit olduğumda, bunun nedeni bir grup fareydi. Her ne kadar fantastik RPG öğeleri içeren bir oyunda fareler tarafından öldürülmek büyük bir hata olsa da, bu durum Throne of Whiterun’u elde etmeyi başaramamak gibi bir durumdur.
Savunmam gerekirse, oyunu zor modda oynuyordum ve Dungeon Settlers’daki kemirgenlerin, taş golem eşliğinde dolaşma gibi alışılmadık bir özelliğe sahipti. Taş golemi ahşap kılıçla yenmek oldukça zordur. Neyse ki, partimden hayatta kalan tek kişi olan Luciana, ölen arkadaşlarından birini alıp çıkış portalları aramak için yola koyuldu.
Bu sırada, daha fazla fare sürüsüyle karşılaştık ve onları adeta Pied Piper’ın katamarisini andıran bir şekilde topladık. Birkaç tur sonra, Luciana köşeye sıkıştı ve fareler tarafından kuşatıldı. Ancak, ölümün gelmesi biraz zaman aldı çünkü Luciana hala ölen arkadaşının cesedini taşıyordu. Ceset, bir nevi kalkan görevi görerek, Luciana’nın altında toplanan farelerin saldırısını absorbe ediyordu. Sonunda, Luciana açlık, yorgunluk ve stresten dolayı yere yığıldı.
Düşünün: arkadaşınızın cesediyle birlikte yavaşça eriyorsunuz. Ancak, Luciana’nın ruh hali göstergesi, “zorlu koşulları ve kötü muameleyi rolün doğal bir parçası olarak gördüğünü” gösteriyor. Lucy, beklentilerinizi karşılamaktan memnun!
Dungeon Settlers sadece fareler tarafından yenen zindanlar değil, aynı zamanda zehirli göllerin ve cılız ağaçların olduğu bir dünyada kaba barınma yerleri inşa etmek anlamına geliyor. Oyunun koloni inşa etme ve zindan keşfi unsurları iç içe geçmiş durumda. Luciana, şeytani bir iblisi yenmek için değil, yeterli dal ve ot olmadığı için yangın yakamamıza bağlı olarak öldü.
Dungeon Settlers, Rimworld tarzı koloni simülasyonu ile Baldur’s Gate benzeri bir parti savaş oyununu bir araya getiriyor. Oyuncular karakterlere görevler verebilirken, aynı zamanda bağımsız hareket etmelerini sağlayabilirler. Oyun gerçek zamanlı olsa da, taktiklerinizi ayarlamak için duraklatma seçeneği bulunmaktadır.
Oyunun menüleri, erken erişim süreci boyunca daha iyi bir düzenlemeye ihtiyaç duyabilir. Ayrıca, eylemlerin geri bildiriminin biraz belirsiz olduğunu ve bazen bir karaktere saldırı emri verirken yanlışlıkla başka bir karakteri seçtiğimi veya bir yol noktası belirlediğimi fark ettim.
Oyunun menüleri, koloni yönetimi ile zindan keşfi unsurlarının birleşimi nedeniyle farklı tasarım hedeflerine sahip. Ancak, bu kombinasyon diğer açılardan ödüllendirici. Oyuncular, barikatlı mağaralar inşa edebilir, yataklar serebilir ve yemek pişirme ateşinin sıcaklığıyla partinin ruh halini yükseltebilirler. Bu durum, kelimenin tam anlamıyla “sıcacık” olsa da, oyun dünyasındaki “sıcaklık” kavramına karşı duyduğum ilgisizliğe rağmen keyif verici.
Oyunun diğer bir olumsuz yönü, South Korean geliştiricisi CanOpener’ın, bazı dillerin yapay zeka tarafından çevrildiğini veya insan çevirmenler tarafından gözden geçirildiğini belirtmesi. Bu durum, oyunların yerelleştirilmesi için kullanılan makine çevirisinin etkilerini değerlendirmemiz gerektiğini hatırlatıyor. Yerelleştirme karmaşık bir sanattır ve yetenekli bir yerelleştirici, bile çok iyi bir oyunu daha da geliştirebilir. Bu nedenle, bu tür işlerin yapay zeka tarafından nasıl etkilendiğinin incelenmesi önemlidir.
Şu an için, Dungeon Settlers’ın İngilizce metninin biraz düzenlenmesinin faydalı olabileceğini söyleyebilirim. Oyunun Steam sayfasında yer alan bir görev yazısında, “okçunun her an ok atmaya hazır olduğu” belirtiliyor. Ancak, ben de sıkı bir zindan hırsızı değilim, bu nedenle o kadar rahatsız edici bir okçuyla karşılaşmak pek olası değil. Ayrıca, sonraki satırda geçen “herhangi bir anlaşmazlık arzuluyoruz” ifadesinin bir şaka olup olmadığını bilemediğim için durum biraz karmaşık.
Dungeon Settlers, 4 Eylül’de erken erişime sunulacak. İkinci kez partimin nasıl yok olduğuna dair hikayeyi de anlatmam gerekiyor. O sefer, o ekspedisyonda gerçekten iyiydik, ancak Edwin adındaki bir karakter (oyunun verdiği isim bu), düzeni bozarak Medium Slimes’in öfkesini üzerine çekti. Bir “orta” seviyedeki düşmana yenilmek, büyük bir utanç kaynağıdır. Ancak, “birkaç eukariotik organizma tarafından sikeriz” şeklinde bir anektod oluşturmak oldukça zordur. Neyse ki, cpt_freakout bu oyunu en son Maw haberlerinde öne çıkardı.
YORUMLAR (1)