Necronlar, “son derece gururlu uzaylılar olup ölmeyeceklerini düşünüyor” diye, bu yüzden Dawn of War 4’teki zayıflıkları oldukça açık: hırs.

Dawn of War 4‘nin Necron’ları Warhammer 40,000’in sağlam cevizleridir. Askerlerinin her biri, grubun yeniden canlandırma teknolojisi sayesinde neredeyse ölümsüz olan, yaşayan metal bir bedene hapsolmuş bir ruhtur. Elbise güvesi istilası gibi, bir gezegende kendilerine yuva edindikten sonra onlardan kurtulmak neredeyse imkansızdır. Düşman saldırılarını absorbe ederken sınırlarını sürekli genişleterek yıpratma savaşlarına katılıyorlar.

Dawn of War 4’ün kıdemli oyun tasarımcısı Elliott Verbiest bana “Oyuncular bu tür oyun tarzını seviyor” diyor, “ancak bu, ilginç çok oyunculu oynanışı kolaylaştıran bir şey değil. Bu, her iki oyuncunun da tekrar tekrar taş attığı taş, kağıt makasla aynı şey.”

Buna karşı koymak için geliştiriciler King Art Games, Necron’un zırhında bir çatlak oluşturdu ve bu oldukça insani bir dürtü: açgözlülük.

Güvenlik açığı, grubun en güçlü yönlerinden birinde yer alıyor. Necron Genel Merkezinizden yayılan ve sahip olduğunuz tüm bölgeyi kapsayan Güç Matrisi adı verilen bir şeydir. Bu tellerle kaplı halı saha sadece estetik değil, aynı zamanda Necron’lar için kısmen çiftlik, kısmen de kalkan. Necron’lar, diğer grupların yaptığı gibi, ele geçirilen ileri karakollardan kaynak almak yerine, Dominion kaynağını haritada açtıkları Güç Matrisi miktarından kazanır. Birimleri aynı zamanda savaş dışı iyileştirme güçleri ve zırh istatistiklerinde de bir artış elde ederek onları kendi topraklarında öldürmeyi çok daha zor hale getiriyor. Bununla birlikte, Güç Matrisi imparatorluğunuzu genişletmek için de hayati öneme sahiptir, çünkü birçok Necron yapısı yalnızca sibernetik olarak aşılanmış dünya üzerinde inşa edilebilir.

Verbiest, mekanik Necron’ları etli düşmanlarının karşı saldırılarına açık hale getiren şeyin bu genişleme dürtüsü olduğunu açıklıyor. “Necron’ların bu güç Matrisini yaymak için kullandıkları birincil yol, Dominyon Yakınsaması adı verilen bir yapıdır. Bu, bir Necron’un Dominion’unu çok çok hızlı bir şekilde yaymasının en uygun maliyetli yoludur, ancak bu yapılar doğası gereği savunmasızdır. Silahlı falan değiller, çok fazla dayanıklılıkları yok ve tek amaçları Güç Matrisini yaymaktır.” İnce üst toprağı yaymanın daha işlevsel başka yolları da var, ancak o kadar ucuz değil.

Kaynakların yavaş yavaş geldiği erken oyunda, ödüller anında geldiği için hızla yayılmak cazip gelebilir. Verbiest, “Bu Güç Matrisini çok hızlı bir şekilde yayabilirseniz, dayanıklı ve kurtulması zor birçok kuvvetinize sahip olabilirsiniz” diyor. “Fakat tüm bu zamanı agresif genişlemeye odaklanırsanız, herhangi bir tahkimat inşa etmezseniz, bu yapıları korumak için herhangi bir taret inşa etmezseniz, diğer grupların hızlı hareket eden birimlerin gelip yapıyı yıkması ve tekrar dışarı çıkması önemsizdir. Bu, Necron’ların başa çıkmakta zorlandığı bir şeydir.”

Alternatif olarak, muhafazakar bir şekilde oynayabilir, yavaşça genişleyebilir, ancak ilerledikçe yok edilmesi zor tahkimatlar oluşturarak bir ana üs midyesi inşa edebilirsiniz. Ancak Verbiest’in de belirttiği gibi, “Rakiplerinize haritanın geri kalanında istediklerini yapmaları için çok fazla alan veriyorsunuz.” Ve Dominion kaynağınız bölgenizin yüzey alanına bağlı olduğundan, düşmanınızın ekonomisi gangsterlere dönüşebilirken yalnızca sınırlı kaynaklar alacaksınız.

Bu tasarım aynı zamanda Warhammer 40.000 masa üstü oyununda Necronların dünyada nasıl yaşadığının da bir ifadesidir. Galakside, şu anda yıldızlarda yaşayan diğer ırklardan çok önce var olmuşlardı. Böylece, tüm gezegenleri kendilerininmiş gibi ve diğer tüm grupları da izinsiz girenler olarak görüyorlar. Kaynak istasyonlarını umursamıyorlar, bölgeyi yalnız istiyorlar. Verbiest, bu ideolojinin grubun diğer tasarım tercihlerini de beslediğini söylüyor. “Ölemeyeceklerini hisseden bu son derece kibirli uzaylılar olarak, diğer gruplarla karşılaştırıldığında sahip olmadıkları etkileşimlerden biri de siperden faydalanmamalarıdır. Bunu kullanamazlar.” Çoğu grubun kilit taktiği olan garnizonlara da giremezler, özellikle de menzilli savaşlara yakalandıklarında.

Yine de, Relic’in seriye liderlik ettiği eski Dawn of War oyunlarının bir yönü moraldi; King Art Games’in hurdaya çıkardığı bir sistem. Geçmişte bu Necron’ların bir diğer avantajıydı, çünkü makineler korku hissetmiyor ve dolayısıyla bastırılamıyorlardı. Dawn of War 4’te de durum aynı ama diğer tüm gruplar için de geçerli.

Verbiest, “Ön prodüksiyona başladığımızda bu farklı durum etkilerine baktık” diyor. “Öncelikli hedeflerimizden biri, Warhammer evrenine özgün bir Dawn of War oyunu yapmaktı, bu yüzden tüm bunlara yalnızca oynanış merceğinden değil, aynı zamanda fantastik bir mercekle de eleştirel bir bakış açısıyla bakmamız gerekiyordu. Bir Space Marine Terminatörünün bastırılması mantıklı mı? Yoksa bir Ork korku hissedip kaçmalı mı? Yoksa bir Necron zehirlenmeli mi? Bunların hiçbiri o grup için istediğimiz fanteziyi aktarmada işe yaramadı.”

Grupların bu şekilde eşitlenmesinin Necron’lar için bir kayıp olduğunu söylediğimde Verbiest aynı fikirde değil. “Hem oynanış hem de fantezi açısından bu duyguyu bu grup için yeterince iyi aktaran, kesinlikle fazlasıyla başka yönlerin olduğunu hissettik. Bastırma mekaniği olmasa bile.”

Durumun böyle olup olmadığını ancak Dawn Of War 4’ü elimize aldığımızda bilebiliriz – ki bu da planlanandan daha geç çıkacak, şimdi 3 Aralık’ta çıkacak. Şahsen ben bozguna sümüklü orklar göndermekten hoşlanıyorum. Ve eğer pozisyonlarımız tersine dönseydi ve Necron’un somurtkan bir yıldız tanrısı ‘nin zorlukla kontrol altına alınmış bir parçası etrafında inşa edilmişmega birimlerinden biriyle yüzleşmek zorunda kalırsam, savaş alanından kahverengi bir pantolonla hızla koşardım.