Filmler hakkında yazılanlarda, özellikle de zombiler söz konusu olduğunda, kimseyle bağ kurmamamız gerektiği öğretilir. Bir grup hayatta kalanı bir araya getirin, her birine belirgin kişilikler atayın ve ardından sadece birkaçının kurtulduğu kadarını kademeli olarak öldürün. Hatta Zombieland gibi bir zombi komedisi bile oyuncu kadrosunu dağıtır ve sadece Shaun ile Liz’in son iki karakter olarak kalmasına neden olur. Bu nedenle, savaşçı arketipini temsil eden bir karakterin filmdeki doruk noktada zombi sürüsünün dikkatini üzerine çekerek kahramanca bir ölümle sonuçlanmasını bekleriz.
Ancak Tallahassee (Woody Harrelson), Zombieland’de hayatta kalıyor. Columbus (Jesse Eisenberg) da hayatta kalıyor. Wichita (Emma Stone) ve Little Rock da hayatta kalıyor. Bu beklenmedik şekilde, bu kurumsal ailenin tüm üyeleri filmin sonunda hayatta kalmayı başarıyor. Hatta final anları, daha çok bir romantik komediye yakın bir atmosfer sunuyor; Columbus ve Wichita arasında geçen bir öpücük sahnesiyle taçlanıyor (spoiler).
Zombieland, 31 Ağustos’tan sonra Netflix‘ten kaldırılacak. Bu nedenle, neredeyse iki asırdır hala olduğu kadar tuhaf ve eğlenceli olan bu zombi aksiyon filmini tekrar izlemek için mükemmel bir zaman. Unutulmaz karakterler, harika aksiyon sekansları, yaratıcı öldürme yöntemleri ve her şeyin ortasında sürekli bir tehlike hissi sunuyor. Ancak oyuncular arasındaki büyüleyici kimya sayesinde, Zombieland, büyük riskler alan ancak aynı zamanda haklı olan benzersiz bir deneyim olarak öne çıkıyor.
Hikaye basit: Kaygılı bir üniversite öğrencisi olan Columbus, medeniyetin çöküşünden sonra hayatta kalmak için bir dizi kuralı takip ediyor. “Kardiyo” şarttır. Aynı şekilde, zombinin gerçekten öldüğünden emin olmak için “çift vuruş” da önemlidir. Daha sonra Tallahassee ile karşılaşır; o, Twinkies’i arayan huysuz bir savaşçıdır. İkili daha sonra Wichita ve Little Rock kardeşleriyle yollarını kesişir.
Her biri, birbirlerine bağlanmamak için kendi şehirlerini isim olarak kullanır; bu sevimli bir ayrıntı olmasının yanı sıra filmin temel temasını da ifade eder. Columbus, dünyanın sonundan önce bile yalnızdı. Wichita ve Little Rock sadece birbirlerine güveniyorlardı. Tallahassee ise genç oğlunun kaybının acısını gizlemek için abartılı bir şekilde maskülen davranıyordu.
Bu tür derinlemesine karakter analizleri, genellikle bir zombi filmi veya herhangi bir korku filminde pek uygun olmaz. Ancak oyuncuların güçlü performansları, bu durumun üstesinden geliyor. Eisenberg, o dönemde kariyerinin başındaydı ve henüz kötü adam rollerine geçmemişti. O hala sevimli bir dahi gibiydi. Stone’ın yıldızı ise yeni parlamaya başlamıştı; Zombieland, onun gerçek çıkış noktasıydı.
Tallahassee, Harrelson’un tüm yeteneklerini sergilediği abartılı bir şekilde maskülen bir karakterdi. O, inandırıcı bir savaşçı gibiydi ve aynı zamanda Harrelson, karaktere derinlik katmayı başardı. Oyuncular arasındaki kimya, filmin grotesk komediden romantizme ve gerçek keder anlarına geçiş yapmasını sağlıyor.
Columbus’un hayatta kalma kuralları, zorlama bir durum olmaktan ziyade eğlenceli ve samimi bir yaklaşım sunuyor. Columbus’un etrafındaki fiziksel dünyaya yansıyan bu kurallar, onun kaygısını filmin görsel dilinin bir parçası haline getiriyor. Ancak bu kurallar, onun adına yapılan şakalar bile, duygusal yolculuğunun bir parçası haline geliyor. Columbus, başlangıçta her riski en aza indirerek hayatta kalmanın mümkün olduğuna inanıyordu; ancak daha sonra Wichita ve Little Rock’ı kurtarmak için kendi kurallarını terk ediyor. “Kahraman olma” ilkesi, “kahraman ol” prensibine dönüşüyor çünkü dikkatli yaşamak, yaşayacak kimse olmadığı sürece anlamsızdır.
Zombieland, zombi konvansiyonlarıyla oynuyor; ancak aynı zamanda bu türü bir şaka olarak görmüyor. En radikal yaptığı şey ise, ölen dünyanın ortasında bile sevgi ve neşenin var olabileceğini göstermesi. Tallahassee, kahramanca son vuruşunu yaparken ölmek zorunda kalmıyor. Columbus, herhangi bir komplikasyon olmadan kız arkadaşını elde ediyor. Wichita ve Little Rock, sonunda birbirlerinden başka kimseye güvenmiyorlar ve filmde kimseyi cezalandırmıyor.
Birçok film daha sonra, yaratıcı şiddet ve duygusal karakter işleriyle bu tür öz farkındalık taşıyan korku-komedi unsurlarını denedi. Hatta 2019 yapımı Zombieland: Double Tap devam filmi bile aynı yönetmen, senarist ve oyuncu kadrosunu bir araya getirdi. Ancak hiçbiri orijinalin benzersiz başarısını tekrarlayamadı. Daha fazla kural icat edebilir ve giderek daha saçma öldürme yöntemleri geliştirebilirsiniz; ancak bu dört karakterin birbirlerini ilk kez tanımalarının büyüsünü yeniden yaşayamazsınız.
Bu, Zombieland’i gerçek bir “şimdiki zamanda yaşanan sihir” filmi yapıyor. Görünüşte her kuralı ihlal eden bir egzersiz gibi görünüyor; ancak altında, hayatta kalmanın sadece ölümden kaçmaktan çok daha fazlasını ifade ettiği inancı yatıyor.
Netflix’ten kaldırılmadan önce, Zombieland’e bir kez daha yolculuk etmek için hala zaman var; burada imkansız olan gerçekleşiyor: herkes hayatta kalabiliyor.
