Destructoid’in oyun eleştirmeni, serinin hakkında hiçbir bilgisi olmadan Ace Combat 8: Wings of Theve’yi incelemeye davet edildiğinde başta tereddüt ettiğini, ancak 30 saatten fazla süre içinde oyunu oynadığında serinin ne kadar iyi yapıldığından gerçekten şaşırdığını ve bunu oynamadan çok memnun olduğunu belirtti. Eleştirmen, oyunun hem savaş mekaniğini ve oynanışını rafine ederek hem de olağanüstü karakterlerle, ilişkilerle ve genel olarak karanlık, kasvetli bir atmosferle hikâye kapsamını önemli ölçüde genişleterek serinin önceki oyununu doğrudan bir yükseltme olarak nitelendirdi.
Oyun, serinin en tanınabilir dünyasından biri olan Strangereal’de geçiyor. Bu dünya, bildiğimiz Dünya’dan çok farklı bir yer. Oyuncu, konuşmayan bir kahraman olan Rex’i canlandırıyor ve bu anonim karaktere bir yüz ve bir ses kazandıran, içgörü dolu geriye dönük yorumlarıyla yanındaki görünen ruh Jan Cope’ın eşlik ettiği bir yolculuğa çıkıyor.
Savaşın Omurgası ve Karakter İlişkileri
Rex, Wings of Theve adlı neredeyse efsanevi bir uçuş ekibinin komutanlığını devralıyor. Bu ekip, yabancı işgalci bir güç olan Sotoa’nın tamamen işgal ettiği Federation of Central Usea devletini yeniden kurmak için mücadele ediyor. Sotoa, kendi toprağı hızlı endüstriyelleşme nedeniyle çoraklaşarak kullanılmaz hale gelince, tek umudu başkalarından tarıma elverişli ve verimli toprak parçaları ele geçirmek.
Bu savaş, oyunun hikâyesinin omurgasını oluşturuyor ve oyunun önemli karakter kadrosuna varlıklarını sürdürecek güçlü bir bağlam sağlıyor. Karakterler arasındaki ilişkiler yalnızca karakterlerin kendileri ve kişilikleri tarafından değil, aynı zamanda her an her şeyi onlardan çalabilen dış faktörler tarafından da şekillendiriliyor. Bu ilişkiler, hikâyenin en güçlü yanı olarak öne çıkıyor; her karakter inanılmaz derecede inandırıcı ve gerçekçi, ancak oyunun shonen tarzı anlatıma ve devasa figürlerle karakterleştirme klişelerine aşırı bağımlılığından dolayı biraz abartılmış.
Karakterler hepsi çok ikonik, özellikle oyunda en çok pazarlananlar, Tasha veya Baxter gibi, ve kolayca Top Gun gibi tanınmış ace pilot serilerinden de çıkabilirdi.
Destructoid Eleştirmeni
Karakterler birbirleri için yabancı olanlara başlıyorlar ama savaşla ve nasıl savaştıklarıyla hem gökyüzünde hem de yerde sıkı bağlar kuruyorlar ve birbirlerine daha da yakınlaşıyorlar. Karakterlerin çoğu baştan sona harika bir yolculuk geçiriyor; bazıları diğerlerinden daha fazla gelişme gösterse de, eleştirmen her bir kadro üyesiyle daha uzun süre geçirmeyi seveceğini dile getirdi.
Epik Ölçek ve Hikâye Anlatımındaki Eksiklik
Oyunun tamamı büyüklük ve epik ölçek duygusunu kucaklıyor. Gerçek hayattan pilot bölükleri gibi sıradan unsurları, olağanüstü estetik ve müziklerle donatılmış arketipik kötü adamlara dönüştürüyor. Oyundaki ana kötü adamlar olan Shadows haritada belirdiğinde, sıradan pilotlarla uğraşmadığınızı anında anlıyorsunuz. Liderleri orada olduğunda ise bir şeylerin yakında olacağından emin oluyorsunuz.
Bu durum oyunun hikâyesinin her tek bir parçasına uzanıyor ve her anlamda daha büyükten öte bir dünya sunuyor. Oyun, militarya ve çatışmalar hakkında bildiklerimizi zenginleştiriyor ve Armored Core, Front Mission ve Metal Gear gibi serilerden bolca ödünç alıyor. Hikâyenin anlatım biçimi ise oldukça tuhaf; oyuncuyu hareket ettiremediğiniz, konuşamadığınız, yalnızca kamerayı çevirebildiğiniz yarı kesme sahnelerine zorluyor.
Bu anlatım biçimi, oyunun genellikle kasvetli, çirkin ve ciddi atmosferini bazen olumsuz etkiliyor. Örneğin Tasha ve Joker Flight ekibi (oyuncunun ekibi) korkunç bir savaşın ortasında iken, Rex’in onlarca katli yapıyor olmasına rağmen Tasha müzik çalmasını istediği Coster’e gülüp şakalaşıyor. Bu tür anime temelli gürültüler ve iç çekişler, gerçekten de yapmamaları gereken anlarda tonu bir miktar düşürme eğiliminde.
Savaş Mekaniği ve Oynanış
Oyun tabii ki Ace Combat incelemesi olmasaydı da savaş konusundan geçmezdi. Oyun, diğer Ace Combat başyapıtlarının çoğunda bulunan genel savaş ve oynanış yapısını büyük ölçüde koruyor. Oyuncu, ana füzelerle (bu oyunda tavanı var) ve özel silahlarla donatılmış yarı arcade uçakları üç farklı perspektiften kontrol ediyor.
Daha fazla uçak, özel silah ve yükseltme elde etmek için noktaları harcamak gerekiyor ve bu noktalar, bir görevde ne kadar iyi performans gösterdiğiniz ve aldığınız notaya göre kazanılıyor. Oyunda onlarca uçak var; bunların çoğu gerçek hayatta da mevcut, F-22 Raptors, F-15’ler, F-16’lar, MiG’ler, Su-27’ler, Mirage 2000’ler, Eurofighter’lar ve Rafale’ler gibi. Ayrıca boss’lar ve en ünlü pilotlar tarafından kullanılan birkaç kurgusal uçak da bulunuyor.
Her uçak en fazla iki özel silah takılabilir ve sahip olduğunuz uçak türüne göre roket, bomba veya destek araçları kullanabilirsiniz. Bazı görevler daha çok hava-yer savaşı gerektirirken, bazıları belirli bir süre içinde yeterli noktayı toplamak için hava-hava silahlarını biriktirmenizi gerektirir. Eleştirmen, tüm oyunu oynadı ve hiçbir zaman—hatta tek sefer bile—tekrar eden veya soluk hissettiğini belirtmedi. Hedefleri yok etme biçiminin inanılmaz derecede tatmin edici olduğunu ve noktaları kovalamanın bunu daha da artırıldığını vurguladı.
Oyun gerçekçi uçuş kontrollerini sunuyor; uçacı dönme pozisyonuna getirmeniz gerekiyor. Ancak oyun, yalnızca soldan veya sağa basarak dönmenizi sağlayan arcade bir kontrol şeması da içeriyor. Gerçekçi kontrollerle her köşebulmaca bir beceri testi oluyordu, ancak eleştirmen özellikle kokpit perspektifinden de oynadığı için gökyüzünde kaybolma durumlarının istemediği kadar sık yaşandığını itiraf etti. Oyunun grafik gerçekçiliği ve kokpit içindeki detaylara verilen önem, bu perspektif seçimini kendisine çektiklerini söyledi.
En Güzel Oyun ve İmparatorluk Dönüşü
Eleştirmen, bu incelemelerde ve makalelerde “en iyi/en çok” ifadesini çok sık kullandığını kabul ettiğini, ancak bu durumda gerçekten zorunlu olduğunu söyledi. Ace Combat 8, bir zamanlar gözlerine çarpan en iyi görünen oyunlardan biri olduğunu belirtti ve bu durum hem grafik sadakatine hem de animasyonlara ve genel sanat yönetimine uzanıyor.
Hikâyedeki ana karakterler mümkün olduğunca canlının kendilerine benziyor, ancak oyunun geri kalanı çoğu zaman gerçek hayat mı yoksa değil mi sorusunun cevap verilemeyeceği anlar içeriyor. Oyunun dünyasının her parçasının mümkün olduğunca zengin detaylı olmasını sağlamak için aşırı çaba sarf ediyor; yeryüzünde asla yakından göremeyeceğiniz Theve gibi şehirler bile olağanüstü güzel ve yüksek sadakate sahip. Oyunun hiçbir parçası dikkatten kaçmıyor ve bu, Ace Combat 8’in bu kadar harika olmasının büyük bir nedeni.
Aydınlatma da grafiklerin yanı sıra bulutlar, su, patlama efektleri ve parçacıklar açısından efsanevi seviyede. Daha da önemlisi, oyun bunu—Unreal Engine 5’te, dikkat ederseniz—eleştirmenin 9070 XT ve 5800X3D donanımında, yerel çözünürlükte ve tüm ayarlar maksimumda çalışırken yağ gibi akıcı bir şekilde yapıyor. Oyun, bazı kesme sahneleri hariç, 60 FPS’in altına düşmedi ve en yoğun ve görsel olarak etkileyici savaş sahnelerinde bile baştan sona 60’ın üzerinde tutuldu.
Ace Combat 7, sevilen bir oyun ve serinin en iyilerinden biri olarak kalmaya devam ediyor. Ancak hikâyeyi önemli ölçüde genişleterek ve bu kadar beğenilen karakterleri tanıtarak Wings of Theve, öncekisinden doğrudan bir yükseltme olarak görülebilir. Savaş çoğu aynı, ancak daha rafine ve daha görsel açıdan çekici hale getirilmiş; asıl dikkat çeken şey hikâye ve temalarının derinliği ile karakterlerin zenginliği.
